Όπως τα έζησα πριν λίγα χρόνια και τα δημοσίευσα στις 13/2/2012

ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΑΤΟ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΣΕ ΣΦΑΓΗ!

To 1982 στο θρυλικό Ράδιο Σίτυ της Θεσσαλονίκης μαζί με άλλους συμμαθητές μου παρακολούθησα τον Ben Kingsley στον ρόλο του Mahatma Gandhi να οδηγεί ένα λαό στην ανεξαρτησία με την μέθοδο της μη βίας. Από τότε τα λόγια του «Ο οφθαλμός αντί οφθαλμού, καταλήγει να κάνει όλο τον κόσμο τυφλό» καρφώθηκαν στο μυαλό μου ως άποψη

για το πώς μπορεί κάποιος να αντιμετωπίσει την βία της εξουσίας.

Χθες το βράδυ στο πεζοδρόμιο του Συντάγματος έκαψα για πάντα τον παιδικό μου ήρωα και τις αναστολές μου. Τον έριξα στην φωτιά που άναψε ο κόσμος για να σωθεί από τα δακρυγόνα και τον έσκασα από την ασφυξία που προκαλούσε η αποπνιχτική ατμόσφαιρα.

Ορκίστηκα πως δεν θα ξανασυμμετέχω σε ειρηνικές πορείες και διαδηλώσεις. Όχι δεν αντέχω να με ποδοπατούν να με κυνηγούν να μου ρίχνουν τόνους χημικών κι εγώ να απαντώ απλά με τη φωνή μου.

Πρώτη φορά στη ζωή μου σκέφτηκα πως δεν θα ξαναδώ τα παιδιά μου. Ήταν η στιγμή που δολοφόνοι με κράνη στολές και μάσκες προσπάθησαν να οδηγήσουν τον κόσμο στο θάνατο. Ήταν η στιγμή που ένιωθα να μην μπορώ να αναπνεύσω.   Έβλεπα ανθρώπους να πέφτουν στα σκαλοπάτια του Συντάγματος, να ουρλιάζουν να γονατίζουν ανήμποροι να αναπνεύσουν και σκέφτηκα πως τώρα θα μας δολοφονήσουν.

Ένιωθα να στροβιλίζομαι στο ίδιο σημείο και κράταγα έντρομος το χέρι των φίλων μου να μην χαθώ. Νομίζω πως αν έμενα μόνος μου εκείνη τη στιγμή θα γονάτιζα και θα περίμενα το μοιραίο. Ήθελα να ουρλιάξω αλλά δεν έβγαινε η φωνή μου.

Αργότερα στο δρόμο της επιστροφής οι εικόνες περνούσαν από μπροστά μου σαν ταινία θρίλερ. Μπερδεύονταν με αυτές της ζωής μου, με σκέψεις και με αποφάσεις που έπρεπε να πάρω.

Νιώθω οργή.

Οργή για τους δολοφόνους με τις στολές και τα κράνη. Όχι τέρμα το παραμύθι. Δεν είναι παιδιά του λαού κι αυτά. Είναι ψυχοπαθείς δολοφόνοι που γουστάρουν αυτό που κάνουν.

Οργή για την Αριστερά που συμμετέχει ακόμα στο παιδικό παιχνιδάκι «Ελληνικό Κοινοβούλιο» και νομιμοποιεί με αυτό τον τρόπο την κοινοβουλευτική χούντα των τραπεζιτών.

Οργή για όσους χθες αποφάσισαν να μείνει ένα μεγάλο και δυναμικό κομμάτι του λαού με τις κόκκινες σημαίες στην Ομόνοια, για να μην μολυνθεί από ρεφορμιστές και κουκουλοφόρους.

Οργή για τους συναδέλφους μου που όντας άνεργοι εδώ και καιρό κι αυτοί, βλέπουν τα γεγονότα στην τηλεόραση, ως άλλο τούρκικο σήριαλ.

Οργή για την αδυναμία μου να απαντήσω κι εγώ με βία, στην βία που μου ασκούν καθημερινά με την ανεργία και την φτώχεια που με οδήγησαν να ζω.

Οργή με τον εαυτό μου που δεν έχω το θάρρος να απαντήσω με τον ίδιο και βιαιότερο τρόπο, στους ψυχοπαθείς δολοφόνους του κράτους, με τις στολές, τις μάσκες και τα κράνη.

Χθες ήταν 12 Φλεβάρη 2012. Στις 12 Φλεβάρη του 1945, σαν χθες δηλαδή υπογράφηκε η Συμφωνία της Βάρκιζας. Λυπάμαι σύντροφοι αλλά για μένα Βάρκιζα τέλος. ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΑΤΟ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΣΕ ΣΦΑΓΗ!

Υ.Γ.  Το ποιος έκαψε τα νεοκλασικά κτίρια θα φανεί από το ποιος θα τα ανοικοδομήσει ως νέες πολυτελέστατες πολυκατοικίες. Ως τότε υπομονή.

Δρόμος της Αριστεράς Σάββατο 7/2/2015

«Για να πηγαίνουμε παρέα για ψάρεμα…»

Και να λοιπόν που η διαπραγμάτευση ξεκίνησε. Για πρώτη φορά σε τούτο τον τόπο, μια κυβέρνηση και μάλιστα Αριστερή, λέει στην Ευρώπη «μνημόνιο και λιτότητα τέλος».

Για πρώτη φορά ο ελληνικός λαός, στηρίζει μια κυβέρνηση έχοντας την ελπίδα πως θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Πως δε θα κάνει πίσω. Πως θα προσπαθήσει να πετύχει όσα περισσότερα μπορεί. 

Μετά από πολύ καιρό, ο ελληνικός λαός νοιώθει περήφανος. Τα προηγούμενα χρόνια, είχε ακούσει τα πάντα. Πως όλοι φταίμε. Πως όλοι μαζί τα φάγαμε. Πως είμαστε λαός διεφθαρμένος. Πως όλοι τα παίρναμε. Πως δημόσιος υπάλληλος, ίσον κηφήνας, τεμπέλης και χαραμοφάης. Το αίσθημα της συνενοχής και ο κοινωνικός αυτοματισμός πέρασαν. Ο λαός τσακισμένος έσκυβε το κεφάλι και δέχονταν απανωτά χαστούκια. 

Τώρα βλέπει πως υπάρχει ελπίδα. Και ανασαίνει. Κι ελπίζει. Και η αποδοχή και η συμπάθεια προς την κυβέρνηση έχει εκτοξευτεί στα ύψη. Πολλαπλάσια η δύναμη του Σύριζα σήμερα από τα ποσοστά του των τελευταίων εκλογών. Και το ξέρουν αυτό και η κυβέρνηση και οι δανειστές μας. Που θα οδηγήσει όμως αυτή η διαπραγμάτευση? Μέχρι που θα το φτάσει η κυβέρνηση? Μέχρι που θέλει ο ελληνικός λαός να μην κάνει πίσω  η κυβέρνηση?

Τα συναισθήματα ποικίλουν. Σαν ασανσέρ ανεβοκατεβαίνουν. Τη μια στιγμή ανεβαίνουν στον έβδομο, όταν βλέπουν τον Βαρουφάκη να «σκοτώνει» την τρόικα και να στέλνει τον Ντάισεμπλουμ στην ευχή του Θεού. Και αμέσως μετά, κατεβαίνει στο ισόγειο ακούγοντας την απόφαση της ΕΚΤ να μη δέχεται ως ενέχυρο τα ελληνικά ομόλογα. Και κάπως έτσι θα πορευτούμε μέχρι το τέλος.

Τι θα θεωρήσουμε όμως επιτυχία σε μια διαπραγμάτευση που μόλις ξεκίνησε? Έχω την αίσθηση πως ο καθένας από εμάς, θα κρίνει την κατάληξη των διαπραγματεύσεων, με βάση τις προσδοκίες του και τις συνέπειες που θα έχει στη ζωή του το αποτέλεσμα. Με βάση τις συνέπειες που θα έχει, ή φαντάζεται πως θα έχει ο καθένας στη ζωή του, στηρίζει και την προσπάθεια της κυβέρνησης.

Είμαι ο τελευταίος που έχει δικαίωμα να φωνάζει «μέχρι το τέλος». «Μην κάνετε πίσω, μην φοβηθείτε». Είμαι ο τελευταίος που έχει δικαίωμα να λέει στον διπλανό του «είναι η ευκαιρία ν αλλάξουν όλα αρκεί να μη φοβηθούμε». Όχι γιατί φοβάμαι. Αλλά γιατί δεν έχω τίποτε να χάσω. Γιατί δεν έχω σπίτι να χάσω, δεν έχω δουλειά να χάσω, δεν έχω καταθέσεις να χάσω. Έτσι από θέση ισχύος, αυτή του ανθρώπου που δεν φοβάται να μη χάσει τίποτε, γιατί δεν του έμεινε τίποτε να χάσει,  μου είναι «εύκολο» να ζητώ από την κυβέρνηση να μην κάνει πίσω.  Οι υπόλοιποι όμως? Μέχρι που είναι διατεθειμένοι να φτάσουν? Όσοι φοβούνται να μη χάσουν μια δουλειά έστω των 500 ευρώ? Μια σύνταξη της μαμάς των 700 ευρώ που προσφέρει και στον ίδιο ένα πιάτο φαΐ? 

Την απάντηση μου την έδωσε ο κολλητός μου: «Ρισκάρω περισσότερα από εσένα. Για ένα και μόνο λόγο. Για να μπορούμε να πηγαίνουμε παρέα για ψάρεμα. Γιατί μπορώ να πηγαίνω μόνος μου. Πήγα κάνα δυο φορές τότε που δεν είχες για βενζίνη και δόλωμα.  Δεν είναι το ίδιο. Θέλω να μπορείς να έρχεσαι μαζί μου. Γι’ αυτό δεν πρέπει να κάνουν πίσω.»

 
tselepis70@gmail.com & www.facebook.com/TheodorosTselepis

Δρόμος της Αριστεράς - Σάββατο 31/01/2015

Αμάν κερδίσαμε….

Η Κυριακή που μας πέρασε ήταν μια σπουδαία Κυριακή. Μια ιστορική μέρα. Ο λαός επέλεξε να τον κυβερνήσει ένα κόμμα της Αριστεράς που δεσμεύθηκε να μην αφήσει κανένα άνθρωπο στην Ελλάδα να πεθάνει από πείνα, από κρύο, από απελπισία. Δεν είναι ριζοσπαστισμός, δεν είναι καν αριστερή, μια κυβέρνηση που εγγυάται τα αυτονόητα. Όμως στην κατεστραμμένη Ελλάδα των μνημονίων, τα αυτονόητα είχαν καταργηθεί με πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Το αν θα ξημερώσει μετά την Κυριακή των εκλογών μια Δευτέρα με λιακάδα, είναι ένα στοίχημα. Στοίχημα για την κυβέρνηση, για την Αριστερά, για το λαό. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά την πορεία που θα έχουν τα πράγματα. Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει την αντίσταση που θα δείξει  σε κάθε πίεση, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Έχω την αίσθηση όμως, πως ο λαός περισσότερο φοβάται την προδοσία, παρά την πιστή εφαρμογή του προγράμματος του Σύριζα.

Πριν τις εκλογές συνέβησαν διάφορα τραγελαφικά. Με υποψηφιότητες που επιβλήθηκαν, με υποψηφίους που έδιναν μάχη για την προσωπική τους και μόνο επιτυχία, για το συνέδριο παρωδία που έκλεισε πριν ανοίξει, για μάχες μηχανισμών, για περίεργες συμμαχίες μεταξύ ομάδων και προσώπων. Αυτό που με ανησυχεί πιότερο, είναι πως δεν μου κάνει πλέον καμία μα καμία εντύπωση. Δυστυχώς έπαψαν να με ξενίζουν τέτοιου είδους συμπεριφορές. Και η επιλογή μου να ρίξω στην κάλπη ένα ασταύρωτο ψηφοδέλτιο του Σύριζα, ήταν ο μόνος τρόπος αντίδρασης σε όσα φαιδρά είδα να εκτυλίσσονται γύρω μου.

Υπάρχει όμως μια ευκαιρία μετά τις εκλογές. Και δεν πρέπει να πάει χαμένη. Δεν εννοώ τις εξελίξεις και την στάση της κυβέρνησης της Αριστεράς. Εννοώ την ευκαιρία να ξαναμιλήσουμε πολιτικά. Να μιλήσουμε για την Αριστερά. Να ξαναθυμηθούμε λέξεις κι έννοιες που τις είχαμε ξεχάσει. Αυτό όμως προϋποθέτει σκέψη. Προϋποθέτει να ξαναδιαβάσουμε ιστορία. Για να καταλάβουμε τα γεγονότα, για να τα ερμηνεύσουμε. Για να τα εξηγήσουμε. Να ξανανοίξουμε τα βιβλία των κλασικών όχι για να «θεωρητικοποιήσουμε» την παγιωμένη μας άποψη. Ούτε για να δικαιολογήσουμε την όποια μας θέση με κάποιο τσιτάτο. Αυτό το κάνουν καλύτερα οι «Κ»Κέδες που βλέπουν τον Μαρξισμό σαν ευαγγέλιο και συμπεριφέρονται σαν μάρτυρες του Ιεχωβά. Να το κάνουμε για να γίνουμε λίγο σοφότεροι. Λιγότερο φανατικοί και σίγουροι. Για να μάθουμε ν ακούμε τον διπλανό μας. Για να μπορούμε να διακρίνουμε τα ψιλά γράμματα παρατηρώντας με καθαρή ματιά τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα. Γιατί καμιά κοινωνία δεν θα αλλάξει προς το καλύτερο, αν δεν αλλάξουμε ο καθένας από μόνος του προς το καλύτερο. Γιατί σύντροφοι «δυστυχώς» κερδίσαμε στις εκλογές.

Υ.Γ. Στο χωριό μου, ένα μικρό χωριό στην Πιερία, ψηφίσαμε την Κυριακή 560 άνδρες και γυναίκες. 27 από εμάς ψήφισαν την χρυσή αβγή. Δηλαδή το 5% ψήφισαν το ναζιστικό μόρφωμα. Πραγματικά με συγκλονίζει το γεγονός, πως άνθρωποι που ανταλλάσσουμε μια καλημέρα, που ψωνίζουμε στα ίδια μαγαζιά, που κάνουμε Ανάσταση στην ίδια εκκλησία είναι φασίστες.  Όχι δεν είναι πιότερο τσατισμένοι και θυμωμένοι από εμένα. Δεν είναι πιότερο φτωχοί από εμένα. Δεν είναι παραπλανημένοι. Δεν τους είναι άγνωστα όσα έχουν κάνει οι ναζί δολοφόνοι. Είναι απλά φασίστες. Και μας το λένε μες τα μούτρα μας. Ας φροντίσουμε όλοι, κυβέρνηση και λαός, να δώσουμε μάχη για να σβήσει ο φασισμός στην Ελλάδα. 

tselepis70@gmail.com & www.facebook.com/TheodorosTselepis

Τη φωτογραφία μου την έστειλε ο φίλος μου Πέτρος μαζί με άλλες με τίτλο 

"Φυσική δύναμη αισιοδοξίας ή Η Μεγάλη Δασκάλα"

Μη μου στερείς το όνειρο…

Σε παρακολουθώ μέρες τώρα, να μου λες πόσο επικίνδυνος είναι ο Σύριζα. Να γράφεις πως «με το ΣΥΡΙΖΑ μπορούμε χαλαρά να γκρεμίσουμε τη χώρα χωρίς ν' αλλάξουμε τίποτα». Λες πως είσαι το καινούργιο και θα ψηφίσεις ένα χώρο που μάζεψε κάθε γυρολόγο στα ψηφοδέλτια του. Ένα κόμμα, που μπορεί να έχει από ακροδεξιούς και νεοφιλελεύθερους, μέχρι αριστερούς πρώην βουλευτές της Δημάρ και του Σύριζα. Θα ψηφίσεις ένα κόμμα, που δεν έχει ξεκάθαρη ιδεολογία, αλλά μπορεί να συνεργαστεί το ίδιο εύκολα και με την μνημονιακή Ν.Δ. και τον αντιμνημονιακό Σύριζα. Ένα κόμμα, που ο μεγάλος αρχηγός αποφασίζει για τα πάντα, χωρίς να ρωτά κανένα. Και μη μου πεις πως δεν πήρες χαμπάρι για τις αποχωρήσεις ιδρυτικών στελεχών του Ποταμιού που κατήγγειλαν τον αρχηγό και την έλλειψη δημοκρατίας στο κόμμα, γιατί ψέματα λες. 

Θεωρείς πως πρέπει να κυβερνήσουν τεχνοκράτες. Που γνωρίζουν τα πράγματα. Λες κι αυτοί που μας κυβέρνησαν τόσα χρόνια, δεν είχαν τις καλύτερες σπουδές από τα καλύτερα Πανεπιστήμια του κόσμου. Λες και δεν είναι θέμα ιδεολογίας και πολιτικής βούλησης, αλλά άγνοιας. 

Λες πως όσοι δοκιμάστηκαν στη ζωή επαγγελματικά και ξέρουν την αγορά, ξέρουν και να μας βγάλουν από την κρίση. Και εννοείς κάτι ομοιόμορφα ανθρωπάκια με τα γκρι κουστούμια τους, που οδηγούν τζιπ, έχουν σύζυγο και γκόμενα, διασκεδάζουν στα μπουζούκια, κάνουν πάρτι σε στριπτιζάδικα, τρώνε σε Ινδικά εστιατόρια, πάνε διακοπές στη Μύκονο, καπνίζουν πούρα και όταν μιλάνε για την πολυεθνική εταιρεία που εργάζονται, λένε «η εταιρεία μας»….

Αγωνιάς για το περιβάλλον, αλλά δεν λες κουβέντα για τις Σκουριές. Δεν ήσουν σε καμιά πορεία και χλευάζεις ένα κόσμο που χτυπήθηκε, μάτωσε, φυλακίστηκε για να σωθεί ο τόπος του. Βρίζεις του συνδικαλιστές και τους θεωρείς τεράστια πληγή για τον τόπο. Μόνο που δεν ξεχωρίζεις κανένα. Δεν ξεχωρίζεις όσους ρισκάρουν τη δουλειά τους, τη ζωή τους, τα πάντα για τους συναδέλφους τους από εκείνους που υπηρετούν εδώ και χρόνια την ίδια κυβερνητική πολιτική σε όποια απόχρωση κι αν υπερίσχυε. 

Είσαι «διαβασμένος» αλλά κι εκεί χωλαίνεις. Βλέπεις διαβάζεις μόνο Μαραντζίδη  και υποστηρίζεις πως τα τάγματα ασφαλείας δημιουργήθηκαν για να αντισταθούν στις βαρβαρότητες του ΕΑΜ…. Θύτης και θύμα ένα και το αυτό για εσένα. Θεωρείς τις ιδεολογίες ξεπερασμένες. Το «αριστερά» «δεξιά» ξεπερασμένο και πως μια «εθνική Ελλάδος» από τους άξιους και ικανούς θα μας σώσει. Πως τα παλαιά κόμματα είναι χρεωκοπημένα και φταιν για όλα. Να δεις τι μου θυμίζει αυτό? Κάπου το έχω ξανακούσει όλο αυτό. Α Ναι! Σε πρόλαβε ο Μιχαλολιάκος και η παρέα των ναζί δολοφόνων….

Καμιά φορά σε πιάνουν οι ευαισθησίες σου και λες πως αν αγκαλιαστούμε όλοι μαζί, αν δώσουμε αγάπη ο ένας για τον άλλο, αν ντύσουμε ένα δεντράκι, αν υιοθετήσουμε ένα παγκάκι, η ζωή μας θα γίνει καλύτερη. Ναι βρε συ. Πως το λες? «Αγάπη μόνο» Μάλλον δε σε αγαπούσαν πολύ όταν ήσουν μικρός. Αλλιώς δεν εξηγείται τέτοια σύγχυση…

Μιλάς για τους νέους αλλά δεν σε είδα να αντιδράς όταν σκότωσαν τον Γρηγορόπουλο. Όταν έφαγαν τον Φύσσα. Χλεύαζες τον Ρωμαννό αλλά θα σε ρωτήσω αν θα έδινες κι εσύ τη ζωή σου για τις ιδέες σου. Για όσα πιστεύεις κι ας μην συμφωνώ με όσα πιστεύεις.

Να σου πω τι είσαι? Ένα ανθρωπάκι είσαι. Που δεν θέλει να αλλάξει τίποτε στον κόσμο. Που φλερτάρει με ιδέες φασιστικές. Ένα σνομπ ανθρωπάκι, που μισεί ότι δεν καταλαβαίνει κι ότι του χαλά την «αισθητική» του. Που χλευάζει όσους «ξυπόλυτους» αγωνίζονται. Γιατί θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο. Μα δεν είσαι ο πρώτος. Και τότε στην εποχή του φασισμού και της κατοχής, οι «παππούδες» σου χλεύαζαν κάτι παιδιά, που δεν ήξεραν γράμματα και πάλευαν ξυπόλητα για την λευτεριά.

Μη φοβάσαι. Ο Σύριζα που θα κυβερνήσει από την Δευτέρα, δεν είναι τόσο ριζοσπαστικός όσο φαντάζει. Ή όσο θα ήθελα εγώ κι άλλοι πολλοί. Είναι ένα σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που θα κάνει το αυτονόητο. Μια «αστική» επανάσταση που ποτέ δε συνέβη σ΄αυτή τη χώρα. Που θα κοιτάξει να βάλει κάποιους κανόνες, να δημιουργήσει ένα κράτος δικαίου. Πράγματα που στην υπόλοιπη Ευρώπη είχαν κατακτηθεί εδώ και χρόνια. Μα στην Ελλάδα το να έχεις υγεία, παιδεία, δικαιοσύνη και αξιοκρατία θεωρείται μπολσεβικισμός.   Ξέρεις κάτι? Ζω για το μέλλον που θα έρθει και θα έχουμε αλλάξει θέσεις. Εσύ θα είσαι ο φανατικός υποστηριχτής του Σύριζα κι εγώ στην αντιπολίτευση γιατί θα θέλω κάτι παραπάνω…

Αλλά μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα μη μου γαμάς τη ζωή. Μη μου στερείς το όνειρο. Κάνε στην άκρη. Η αλλαγή που έρχεται θα είναι για όλους μας καλή. Και για εσένα που έχεις τη δουλίτσα σου, το σπιτάκι σου, τα λεφτάκια σου και για μένα που δεν έχω τίποτε!