Μας αξίζει μια κυβέρνηση της Αριστεράς.

Από 14 ετών έντονα πολιτικοποιημένος ενταγμένος στην ΚΝΕ (στην μεγάλη του Γένος σχολή, που λέει κι η Φίλη μου η Ουρανία), πρώτη φορά νοιώθω τόση αποστροφή για τούτη την προεκλογική περίοδο. Έχει να κάνει με όλη ετούτη την τρομολαγνία, την χυδαιότητα, τον γκεμπελισμό. Την έλλειψη φαντασίας. Τα σποτάκια της πλάκας. Τα πρόσωπα της διαφθοράς. Τα βλέπω και οργίζομαι.

Παραπονιούνται αρκετοί για τα πρόσωπα στα ψηφοδέλτια του Σύριζα κι ασκούν κριτική. Λες και είμαστε διαφορετικοί. Αυτοί είμαστε. Υπάρχει κάποιος που θα έπρεπε να είναι στα ψηφοδέλτια και δεν είναι, ή απλά διαφωνούμε με κάποιους που είναι? Δεν θα μπορούσε ο Σύριζα να είναι κάτι διαφορετικό σε μια κοινωνία απαίδευτη. Με ημιμάθεια. Με έλλειψη πολιτικής κουλτούρας Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Όμως…..

Μας αξίζει μια κυβέρνηση της Αριστεράς.  Για όσα πέρασαν οι παππούδες μας και οι γονείς μας. Για όσα περνάμε εμείς.  Για όλους εμάς που δεν κλέψαμε ούτε στο τάβλι. Που πατρίδα μας είναι οι άνθρωποι κι όχι οι αριθμοί. Που αν δεν έχει ο διπλανός μας είναι σαν να μην έχουμε κι εμείς. Που μοιραζόμαστε το τελευταίο μας τσιγάρο. Που κλαίμε με τα ίδια τραγούδια. Που σεβόμαστε τον άλλον με τη διαφορετικότητα του. Που δεν συχνάζουμε σε in μαγαζιά, αλλά στα σπίτια των φίλων μας. Που θέλουμε να ζήσουμε και μας πνίγουν. Που δεν θέλουμε πολλά για πάρτη μας και τα θέλουμε όλα για όλους.  Για να νοιώσουμε Δικαιοσύνη.

Γιατί που ξέρεις, μπορεί να δεις στο κελί του Άκη να συνωστίζονται κι άλλοι «σύντροφοι» του. Γιατί θέλω να πιστεύω και το πιστεύω, πως είμαστε διαφορετικοί. Γιατί δεν υπάρχει άλλη ελπίδα. Αν αποτύχει ο Σύριζα θα αποτύχει όλη η Αριστερά και μαζί της όλη η κοινωνία που εργάζεται για να ζήσει και δεν ζει κλέβοντας και πατώντας σε πτώματα.

Όλη αυτή η ιστορία με την διαπραγμάτευση με τους δανειστές, μου θυμίζει τις διαπραγματεύσεις με την Γαλλική εταιρεία VINCI, στα εργοτάξια της «Ολυμπίας Οδού». Αν για κάτι μετανιώνω, είναι που δεν είμασταν περισσότερο «σκληροί» στα «θέλω» μας. Πολλές φορές δεν είχαμε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και δεν «προβλέπαμε» το επόμενο βήμα τους.  Όμως το καθοριστικό στην όλη υπόθεση, ήταν η στάση των εργαζόμενων στα εργοτάξια. Περίμεναν από το συμβούλιο να «καθαρίσει» για πάρτη όλων μας. Δεν ήταν εναντίον μας, αλλά δεν είχαν «φυσική»  παρουσία στις διεκδικήσεις μας. Έτσι, ενώ αναγνώριζαν το δίκιο μας, υπέμεναν τις πιέσεις, τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία. Το αποτέλεσμα γνωστό. Τα εργοτάξια έκλεισαν για 2 και πλέον χρόνια κι όλοι, ακόμη και οι πιο φοβισμένοι και πειθήνιοι,  απολύθηκαν και βρέθηκαν στον δρόμο. Δώσαμε όμως τη μάχη μας.  

Καμιά κυβέρνηση του Σύριζα δεν έχει καμία ελπίδα αν ο λαός δεν απαιτήσει τα πάντα. Γιατί έχει δικαίωμα να απαιτεί τα πάντα. Όσα του στέρησαν από τότε που δημιουργήθηκε αυτό το κράτος. Τώρα είναι η ευκαιρία. Όσοι καθίσουν στη γωνία ελπίζοντας να δικαιωθούν πως αυτοί το είχαν προβλέψει, μου θυμίζουν κάτι παιδιά που φοβόντουσαν  να παίξουν μπάλα με την αντίπαλη γειτονιά και σχολιάζανε αρνητικά απ’ την «κερκίδα» όποιον έτρωγε φτηνιάρικο γκολ.

Το δίλλημα είναι απλό και καθοριστικό. Η Σαμαράς ή ελπίδα. Όποια ελπίδα μας έμεινε. Ελάχιστη ? Λειψή? Κακομοιριασμένη? Έστω αυτή. Είναι η τελευταία μας ελπίδα. Για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια ρε γαμώτο.          

 tselepis70@gmail.com

Είναι επίκαιρο 15 μήνες μετά....

Δρόμος της Αριστεράς Σάββατο 21/09/2013

«NO»

Αν με ρωτήσει κάποιος σήμερα τι γνώμη έχω για το Σύριζα θα του απαντούσα πολύ απλά πως μου θυμίζει τους σημερινούς Έλληνες ποδοσφαιριστές. Δηλαδή πολύ καλούς αθλητές με φυσική κατάσταση, με πλούσια προσόντα , με δύναμη και αντοχή. Όμως στο παιχνίδι τους δεν έχουν φαντασία, δεν ξέρουν να ντριπλάρουν τον αντίπαλο και δεν ξεσηκώνουν την εξέδρα με την τεχνική τους. Πριν αναλύσω περισσότερο τη σκέψη μου, θα θυμίσω σε όσους την έχουν δει και θα παροτρύνω όσους δεν το έκαναν ακόμα να το πράξουν, την ταινία «ΝΟ». Το 1988 ο δικτάτορας της Χιλής Πινοσέτ προκηρύσσει δημοψήφισμα για την παραμονή του στην εξουσία, η αντιπολίτευση προσλαμβάνει έναν ανερχόμενο διαφημιστή για να εκπονήσει την προεκλογική της καμπάνια. Κι αυτός κόντρα στα μπαρουτοκαπνισμένα πολιτικά στελέχη που θέλαν να επιμείνουν στον καταγγελτικό λόγο των εγκλημάτων του χουντικού καθεστώτος, έκανε το πολύ απλό πράγμα. «Μίλησε» μέσα από τα σποτάκια του με εικόνα και με λόγια για την ομορφιά της ζωής που θα είναι εφικτή αν λέγανε «ΝΟ» στο καθεστώς. Έδειξε την ομορφιά του να ζεις ελεύθερος, να σκέφτεσαι ελεύθερα, να δημιουργείς ελεύθερα. Έβαλε χρώμα και έδωσε μια νότα αισιοδοξίας. Και πολύ απλά κέρδισε μια μάχη που φαινόταν από χέρι χαμένη.

Αυτό ακριβώς πιστεύω λείπει σήμερα από το σύνολο της Αριστεράς και φυσικά και από τον Σύριζα. Η αισιοδοξία, το όραμα και η αφήγηση για τη νέα κοινωνία που θέλουμε να οργανώσουμε. Δεν υπάρχει κανείς Έλληνας σήμερα που να πιστεύει πως τα μνημόνια και η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση, μπορεί να δώσει λύση. Ίσα ίσα όλο και περισσότεροι πιστεύουν πως στόχος των μνημονίων, ήταν από την αρχή η φτωχοποίηση του λαού, το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου και η σταδιακή απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας. Και τι κάνει γι αυτό ο Σύριζα? Προσπαθεί να πείσει -τους ήδη πεισμένους Έλληνες- για το αυτονόητο, που είναι η καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά. Προσπαθεί να συσπειρώσει τον κόσμο γύρω από μια αρνητική καμπάνια ενάντια στο μνημόνιο και τις συνέπειες του. Μα αυτό δεν φτάνει σήμερα. Ήταν αρκετό και είχε αποτέλεσμα στις προηγούμενες εκλογές που τον έφεραν στην αντιπολίτευση. Σήμερα χρειάζεται το κάτι παραπάνω. Την ελπίδα, το όραμα, την αφήγηση της οικοδόμησης μιας νέας δίκαιης κοινωνίας. Ενάντια στο μνημόνιο, είναι, ή λεν ότι είναι, οι περισσότερες πολιτικές δυνάμεις. Γιατί να επιλέξει το Σύριζα? Ως πότε ο κόσμος θα συσπειρώνεται σε ένα καταγγελτικό λόγο? Βαρέθηκα να ακούω για τις καταστροφικές συνέπειες της πολιτικής που ζούμε. Την ξέρω, την βιώνω. Και την ξέρω πολύ καλύτερα, από οποιαδήποτε οικονομική ανάλυση και του πιο προικισμένου οικονομολόγου. Αλήθεια αν δε δώσεις όραμα στους γιατρούς για το σύστημα υγείας που θες να οικοδομήσεις όταν γίνεις κυβέρνηση πως θα τους πείσεις να συμμετέχουν? Μπορεί να χρειαστεί να συμμετέχουν με τα ίδια ή και λιγότερα χρήματα αλλά αν πειστούν πως συμμετέχουν σε κάτι μεγάλο και πρωτοποριακό που έχουν θέση και συν δημιουργούν, έχεις ελπίδα να τα καταφέρεις να συμμετέχουν. Το ίδιο ισχύει για τους δασκάλους, τους επαγγελματίες τους εργάτες.

Το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου, έδωσε όραμα στο Ελληνικό λαό. Του μίλησε για την οικοδόμηση μιας νέας δίκαιης κοινωνίας, που ο λαός θα έρθει στην εξουσία. Που θα καταργηθούν οι διακρίσεις και θα επανέλθει η περηφάνια στους Έλληνες. Που θα πάψει να είναι προτεκτοράτο και θα γίνει ανεξάρτητο κράτος. Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν πολύ διαφορετικό αλλά ο ελληνικός λαός έπειτα από πολλά χρόνια ένιωσε ανάταση. Αν πραγματικά θέλουμε την εκτίναξη του Σύριζα, αν θέλουμε να κυβερνήσουμε, αν θέλουμε να αλλάξουμε το ρου της ιστορίας, σήμερα κι όλας θα πρέπει να μιλάμε μόνο για το πώς θα οικοδομήσουμε το νέο και όχι να τρέχουμε ασθμαίνοντας πίσω από την κυβερνητική ατζέντα.

Η δικιά μου λίστα για μια χρονιά που φεύγει

1) Καλύτερη ταινία:

Δυο ημέρες,μια νύχτα ......η ζωή μας


2)Καλύτερη φωτογραφία:

Από τη μία, μια πολύ όμορφη νέα κοπέλα που διαδηλώνει κι από την άλλη, ένας χοντρός μαλάκας τον λες και χοντρομαλάκα…
Λογικό να την μισεί. Ποτέ του δεν θα γύριζε να τον κοιτάξει μια τέτοια κοπέλα. Από μικρός τις μισούσε. Βρήκε καταφύγιο μαζί με τους υπόλοιπους κομπλεξικούς στην αστυνομία. Να δέρνει νέους,μετανάστες,απεργούς, ΑΜΕΑ και κυρίως κοπέλες. Μόνο που στο τέλος πάντα νικά η ομορφιά

3) Καλύτερο βιβλίο:

Γιατί εκτός απο πολύ καλό βιβλίο ξέρω και τον συγγραφέα!!!

4) Καλύτερη συναυλία:

Γιατί εξαιρετικός ο Sivert Høyem αλλά εδώ μιλάμε για κάτι που σου συμβαίνει ίσως μια φορά στη ζωή σου και απο μόνο του το γεγονός είναι σπουδαίο

5) Καλύτερο τραγούδι
Γιατί ναι μεν δεν είναι του ΄14
αλλά δεν βρήκα καλύτερο.

'Αλμπουμ: Ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί (2013)-Θα `ρθεί μια μέρα

Θα `ρθεί μια μέρα που θ' αφήσω αυτό το φόβο πίσω μου
Θα γίνει δέντρο και θα παίζουν από κάτω τα παιδιά
Θα είναι χαρτί που στροβιλίζει ο αέρας μακριά

Και θα ξυπνήσω απ' το βαθύ,απ' το μεγάλο λήθαργο
που με κρατάει μακρυά σου παγωμένο και βουβό
Θα είναι μια μέρα γιορτινή όταν θα έρθω να σε βρω

Κάτω απ' του χρόνου τις σκουριές βρήκαν τα μονοπάτια σου
μα το χρυσάφι τα παιδιά το `χουνε κρύψει από καιρό
σε μια θαλασσινή σπηλιά σ' ένα απότομο γκρεμό

Θα `ρθεί μια μέρα που θ' αφήσω αυτό το φόβο πίσω μου
Θα γίνει δέντρο και θα παίζουν από κάτω τα παιδιά
Θα είναι ο καπνός από ένα τρένο που σφυρίζει μακριά


6) Πρόσωπο της χρονιάς 
Νίκος Ρωμανός

Γιατί ήταν έτοιμος να πεθάνει για τις ιδέες του. Και το ότι έζησε ήταν η πρώτη νίκη μετά από πολλές ήττες

Καλή χρονιά

ΤΟ 2015 ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΛΙΑΚΑΔΕΣ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!!

Δρόμος της Αριστεράς Σάββατο 27/12/2014

«Γιατί  δεύτερη ζωή δεν έχει»

Με πήρε τηλέφωνο ο Γιώργος και μου λέει: «Γράψε ένα κείμενο για το Δρόμο. Χριστούγεννα έχουμε, ξέρεις εσύ, κάτι ανάλογο. Για τις μέρες που ζούμε, τις πολιτικές εξελίξεις, την Αριστερά. 500 λέξεις.» Κι από τη Δευτέρα το απόγευμα φτιάχνω λέξεις στο μυαλό μου, ετοιμάζω προτάσεις, σχεδιάζω παραγράφους. Όμως δεν μου βγαίνει. Ομολογώ πως το μετάνιωσα. Τι να γράψω? Τι είναι αυτό που δεν έχει ειπωθεί? Για την κατάσταση που ζούμε, την συμμορία που μας κυβερνά? Να επαναλάβω πάλι τα ίδια? Για το αν ο Σύριζα θα φέρει δικαιοσύνη, θα πολεμήσει την καταστροφή και δεν θα είναι κι αυτός «μια από τα ίδια»? Ή να γράψω για τον φόβο που προκαλούν στους Αριστερούς, τα ανοίγματα  των πρόσφατα ανανηψάντων βουλευτών και στελεχών του Πασόκ και της Δημάρ. Μπλόκαρα. Δεν βρίσκω κάτι νέο που να μην έχει ειπωθεί. Να μην έχει σχολιαστεί, να μην έχει γραφτεί.  Είμαι και σε φάση απαισιοδοξίας τον τελευταίο καιρό και φοβάμαι πως θα βγει πολύ μαύρο το κείμενο. Μια βόλτα στη θάλασσα θα μου δώσει απαντήσεις. Από τότε που το διάβασα σε κάποιο βιβλίο πως η θάλασσα είναι ο καλύτερος συμβουλάτορας αυτό κάνω. Περπατάω στο Θερμαϊκό και την ακούω. Μου δίνει πάντα τις απαντήσεις που θέλω. Τη ρωτάω κι εκείνη με τον παφλασμό της, μου απαντά. Το ερμηνεύω όπως θέλω και φεύγω ευχαριστημένος και σοφότερος. Μα αυτή τη φορά δεν έπιασε.

 Η ώρα περνούσε κι εγώ το απόγευμα έπρεπε να κάνω τον Αι Βασίλη σε μια εκδήλωση. Η αδερφή μου, μου νοίκιασε στολή και μου ζήτησε για μια ώρα να γίνω ο Αι Βασίλης που θα μοιράσει δώρα στα παιδιά, που στηρίζουν ως συμβουλευτικός σταθμός. Παιδιά που τα περισσότερα έχουν χάσει κάποιο γονιό τους. Η εκδήλωση είχε επιτυχία. Είχε γλυκά, είχε θέατρο, είχε δώρα, είχε ευχές, είχε ζωγραφιές, είχε χαμόγελα. Και είχε και το «δέντρο των ευχών». Μικροί και μεγάλοι έγραφαν σε καρδούλες από χαρτόνι την ευχή τους και την κρεμούσαν στο δεντράκι. Έγραψα κι εγώ την ευχή μου: «Το 2015 να έχει μόνο λιακάδες». Έριξα και μια κλεφτή ματιά στις άλλες καρτούλες. Και τότε συνέβη. Μια καρδιά από χαρτόνι σαν τις υπόλοιπες, γραμμένη από κάποιο παιδί. Η γραφή ήταν τέτοια που δεν μπορεί να ήταν πάνω από εφτά οχτώ χρονών: «Το 2015 θέλω τη μητέρα μου που έχει πεθάνει». Απάντα λοιπόν Αι Βασίλη. Το παιδί κάτι σου ζήτησε για το 2015….

Έφυγα από την γιορτή και σκεφτόμουν μόνο την ευχή του μικρού. Κάτι χάνω γαμώτο. Κάτι μου έχει ξεφύγει. Τελευταία γκρινιάζω χωρίς λόγο. Νευριάζω εύκολα, απογοητεύομαι μιζεριάζω. Για τη δουλειά που δεν έχω, για τα λεφτά που μου λείπουν, για τη ζωή μου που δεν μου αρέσει. «Για τη ζωή μου που δεν μου αρέσει?»

Πόσο ανόητος είμαι. Έχω ζωή κι όμως δεν μου φτάνει. Και περιμένω το θαύμα. Αυτό που θ αλλάξει τη ζωή μου και την ζωή όλων μας σε τούτη τη χώρα. Και στο ενδιάμεσο ξέχασα να ζω. Ο Κινέζος αν θέλει να σε καταραστεί σου λέει «να ζήσεις σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή.» Σε τέτοια εποχή ζούμε. Και θα την απολαύσουμε όσο ζούμε. Κι ας αποτύχουμε κι ας προδοθούμε κι ας μετανιώσουμε. Μα θα την ζήσουμε, δίχως γκρίνια, μόνο με ελπίδα. Γιατί δεν γίναμε Αριστεροί για τους «τίτλους». Αλλά για το «παιχνίδι». Κι αν δεν πάνε όλα καλά το 2015, το 2016 είναι κοντά.

 Καλές μας γιορτές.

tselepis70@gmail.com